Vliegkriebels

De herfstvakantie bracht voor mij de broodnodige tijd om weer eens vrijuit te naaien.
Ja, echt, de eerste twee maanden van het schooljaar waren zo druk :-(
Het begon met een lap gekoesterde stof, 
eentje dat ik vorig jaar al kocht in de Soldeur en waarvan ik wist dat ik die nu ook geen jaren meer kon laten liggen.
Ik zag in de voorbij maanden al drie mooie versies in de grijze variant.
Voor mij lag de bordeaux variant!
Een heel mooie kleur als je het mij vraagt,
hoewel ik gisteren tijdens de onmogelijke zoektocht naar geschikte schoenen van die jongste van ons te horen kreeg, dat bordeaux niet haar ding was!

Tja, des gouts et des couleurs  ....


Al een geluk dat de vliegtuigjes al lang voorbestemd waren voor Matteo.
Ik twijfelde even of ik ook voor een bomber zou gaan,
maar toen dacht ik aan de zowat meest gedragen trui van de zoon.
Een sweater met kraag zou het worden.
Lekker makkelijk, zoals Matteo het graag heeft.
Ik tuurde nog wat verder op mijn pinterestpagina en kwam deze pin tegen.


En daar kwamen die 'vibes'!
Ken je dat ook? 
Er zoveel goesting in hebben ...
Weten wat je wil.
Ik reed dus snel om donkergrijze boordstof want die zou ik nodig hebben
en daar kocht ik meteen ook een lap blauw-grijze sweaterstof en beige boordstof.


Ik haalde de twee goedgekeurde patronen uit de kast.
Dat moet een record zijn.
De andere al voor de 3-de keer.


Dit keer gingen er reepjes van 2 cm breed af aan beide zijden van het patroondeel voor de mouw.
Ik knipte die 'reepjes' uit de boordstof en verstevigde deze met een lichte vlieseline.


Voor de kraag maakte ik een lang stuk volgens eerder beproefde methode,
ik ging aan het spelden vanaf middenachter en zorgde dat de streep mooi doorliep aan de schouders.


En belangrijk, ik heb me rot geamuseerd :-)


(net zoals de mannen deden bij de fotoshoot met achter de lens onze jongste spruit ... ) 
en besefte dat ik dit soort projectjes zo tof vind ...
Een beetje spannend, een beetje eigen toevoegingen en denkwerk en vooral ook snel klaar.


Ik zal genieten!
Elke keer als ik naar mijn mannen kijk ...

Vilette # naais to meet you

Eindelijk en net op tijd!
Ik ben de trotse eigenaar geworden van een Vilette!
Eindelijk, vooral door de drukke weken ..., maar ook door opdringerige ziektebeestjes die me dit jaar wel heel vroeg een bezoekje brachten :-(.

Ik gebruikte hiervoor een harige donkerblauwe mantelstof.
Mooi, zeker, dat zegt toch de dochter, 
maar hopelijk blijft deze ook nog een tijdje mooi.
Lees 'Ik ben er niet helemaal op mijn gemak over. De stof heeft toch wel wat de neiging om met elke pluisje dat een beetje dichter durft te komen innige vriendschap te sluiten.'


In de naailes pasten we het model een beetje aan.
De Vilette wordt natuurlijk getypeerd door een bredere bovenkant, 
maar die maakten we toch wat smaller door zowel in voorpand als rugpand ongeveer 2 cm weg te plooien. 
Naar de heupen toe, kan ik me dat dan (jammergenoeg) niet permitteren.


Een winterjas, daar wil ik helemaal in kunnen kruipen!
Ik had dus geen zin in de opgestikte zakken,
want daar kan je weinig mee doen ...
Noch een goede bergplaats voor je dringendste spulletjes (denk autosleutels, zakdoekjes, ...), noch ideaal voor je handen (tenzij je je handen een beetje stuntelig wil opwarmen).
En kijk, er kwamen nog wat mensen op dit idee!


De naaijuf stelde voor om de insteekzakken van de Tulip trenchcoat te gebruiken.
Dat verliep niet helemaal van een leien dakje,
maar het kwam goed!
Hoewel ik deze de volgende keer toch een 5 cm hoger zou plaatsen.


En hier komt 'naais to meet you' op de proppen!
Ik werd uitgenodigd voor een gezellig onderonsje bij Inge van 'Amélie en Conrad'.
Wat werden we er in de watten gelegd ...
Gezonde snackjes, een glaasje bubbels,
daar zeg ik geen neen tegen!



Ik twijfelde of ik aan een nieuw stuk zou beginnen,
neen, dus. Het moment om mijn jas van een voering te voorzien.
Op de keukentafel van Inge knipte ik in een kleurrijk katoentje,
ooit op een stoffenspektakel gescoord, gekoesterd, bewaard tot het ideale project voor één van de kids zich aandiende ... om op een dag te beseffen dat je alleen maar meer 'tieners' in huis hebt die nog weinig zien in dit soort stofjes.
Tja, een mooie voering voor mezelf, daar zal ik zeker van genieten!
De mouwen deed ik trouwens in een gladde voering!


De jas is op die manier niet super warm geworden,
geen nood, daar heb ik dan weer andere jassen voor!

Op naar meer inspiratie, 
duidelijk nood aan een supersjaal! 
Deze sjaal breide ik enkele jaren terug voor de zoon
 en moest nu even dienst doen voor de foto's.
Welk soort sjaal zou goed staan op deze jas?
Ik geef toe, ik ben niet echt een sjaal-freak.
Dus, to the rescue please, goede tips zijn welkom!!




Vilette jas: La Maison Victor editie 1 (2017)
Steekzakken uit de Tulip trenchcoat: La Maison Victor editie 3 (2017)




Preppy cool

Hé, hé, ik ben op dreef, al zeg ik het zelf.
Ik schrijf (bijna) elke week weer een blogpost ...
Allez, ga het nu niet natellen, want het klopt niet exact.
Toen de laatste LMV in de bus viel was ik echt wel content.
Heel wat leuke modelletjes,
ik kon al direct enkele favorieten aanduiden
en daar was zeker het Oona-jurkje bij.
LMV omschrijft dit als een jurkje,
in mijn ogen is dat toch echt wel een 'overgooier'!
Maar misschien is de redactie van LMV te jong om nog bekend te zijn met het begrip.
Ik herinner me het toch zeker nog uit mijn kinderjaren :-)



Ik was duidelijk niet de enige die viel op deze Oona,
ik zag al heel wat mooie versies passeren.
Het werd nog even spannend of ik ook een 'go' kreeg van die jongste van ons.
Laat ons zeggen dat die juffrouw er nogal een mening op begint na te houden.
(Of is het eerder haar vriendinnengroepje waar alles van naaldje tot draadje wordt besproken ...)




Ze twijfelde nog eventjes over het voorgestelde stofje.
Deze ruime lap tikte ik jaren geleden in de kringloop op de kop.
Altijd super mooi gevonden,
maar tot op heden had ik helemaal geen idee wat ermee te maken.
Het stofje voelt eerder warm aan, is soepel en heeft helemaal geen 'rek'.
Ideaal voor deze Oona.



Ik begon eraan op een gezellige naaidate waar ik onverwachts op werd getrakteerd door deze dame!
Toeval of niet, maar ook zij was er meerdere versies aan het 'assembleren'.
Erg veelzijdig, hé, dit model!
Het was er zo gezellig dat ik al van in het begin mijn eigen ding begon te doen zonder dat ik het door had.
Niet de werkwijze volgens LMV dus, 
de blinde rits gaat bij mij tot aan de bovenkant van de tailleband waardoor het eerste knoopje al overbodig werd.
Ook de twee andere knopen 'skipte' ik. 
Ik ben niet zo'n fan van die loshangende flappen onder de knopen.
De bretellen naaide ik met de hand vast op de juiste maat aan de binnenkant van de tailleband.
Wanneer nodig kan ik deze makkelijk wat 'langer' afstellen.


Om de 'preppy' look af te maken, naaide ik er een bijpassende Bobby bij.
Ik leefde me uit met enkele accenten uit de stof van het rokje!
Heel leuk om dit bloesje te naaien, hé Ann (@De Kinnekes Cloots)
Bij mij zit het tunneltje voor het lintje dan wel aan de juiste kant ... 
alleen is die jongste van ons beslist,
het strikje komt er niet.
Pfffff, jammer.
De laatste weken al dikwijls dit gevoel gehad, 
wat ik super vind, wordt door die dames afgeschreven ...


Met de kniekousjes scoorde ik dan weer wel,
aanvankelijk was ze niet van zins om er te dragen.
Maar kijk, dit kreeg ik er wel door!



Deze Bobby staat ook 'cool' op een skinny jeans.

Die jongste van ons, geen verbeelding te kort, ook niet als het op poses aankomt :-)

Zelf zal ik volgende week af en toe naar haar poses komen piepen ...
een weekje op bosklassen.
Zij ziet het zitten, wij zien het zitten, maar toch heb ik dan van die momenten ...


Helemaal klaar voor een nazomertje!

Tuurlijk is dit nazomertje helemaal welkom!
Maar het komt in mijn geval nog wel goed uit om 2 zomerse stuks te introduceren in de kleerkast van de zoon!
Nog voor we op reis vertrokken waren dit hemdje en shirt al in de maak.
Het hemd, dat was eigenlijk alleen nog maar geknipt.
Het shirt wachtte gewoon nog op een afwerking met de coverstitch 
(en laat dat nu net op school moeten gebeuren).


Over het hemdje valt niet zoveel te vertellen.
Opnieuw een Theo'tje voor mijn Matteo'tje (hihi).
Dit keer met weinig toeters of bellen, kamsnaps (in brons) en één van de meest gegeerde zomerse stofjes van 2017!
Ik twijfelde wel nog tussen een gewoon omslagboordje aan de mouwen of een boordje in boordstof (wat ik altijd heel leuk vind) in kaki.
Wegens geen tijd om naar de stoffenwinkel om gewenste boordstof te gaan, werd het uiteindelijk het omslagboordje.




Mag ik hier nog eens ventileren?
Naar de voor mij makkelijkst bereikbare stoffenwinkel moet ik al niet gaan, 
want zij houden er daar niet echt klantvriendelijke maatregelen op na.
Boordstof wordt pas vanaf een HALVE meter verkocht, is er één van de regels!
Ggrrrrmmmmm, een onderwerp dat al menig naaigroepjes deed mopperen.


Het shirt was een maaksel dat me deze zomer meerdere sprongetjes van geluk deed maken.


Ik kreeg een zalig restlapje met insectenprint van mijn naaivriendin (= eerste sprongetje).
Ze maakte er een shirt voor haar 19-jarige zoon, de biologiestudent uit!
Ideaal gerief lijkt me :-)



Ik zou er misschien nog een voorpandje kunnen uit halen, zei ze.
En kijk, ik haalde er een volledig shirt uit (= tweede sprongetje)!
Ik vond een miniscuul restje van de ideale boordstof van een project uit het archief.
Zo nipt, maar net genoeg (= derde sprongetje)!


Het shirt is trouwens een Billie (smal),
omdatt ik net niet genoeg had voor twee volledige hoogtes,
voorzag ik zowel voor als achter schouderstukjes.
Heel mooi vind ik dat, met zo'n biesje tussen.

De foto's werden deze morgen genomen.
Valt het op dat hij er aanvankelijk niet echt veel zin in had??
Het ideale gerief voor het mooie weer van vandaag ...
Ik was benieuwd naar zijn voorkeur.
Maar ik had al snel door dat er van kiezen niet veel in huis zou komen.
Enkele minuten na de fotoshoot was hij het 'vestimentaire' al vergeten,
gewoon aanhouden wat je aanhebt, dus.




Geïnspireerd en gekopieerd!

Deze outfit valt onder de noemer 'ongepland'.
Een beetje ongepland ging ik gisteren met de 2 meiden winkelen.
Een hele tijd geleden dat ik me nog eens in 'primetime' begaf in een winkelcentrum.
Al gauw herkende ik enkele gelijkenissen met een bezoek aan een pretpark.
Er waren dus heus wel enkele 'pretmomenten', 
maar eigenlijk bedoel ik vooral hoe het er af en toe aanvoelde (noem het eerder 'crime time').
Het begon al bij het binnenrijden van de ondergrondse ...
aanschuiven.
Dat het nogal druk was in sommige winkels, dat behoeft geen tekeningetje, denk ik.
De meiden waren wel in hun sas en bewogen zich moeiteloos in de drukte.
Zagen af en toe iets wat hen kon bekoren en nog veel meer wat hen niet kon 'boeien'.
('Dat boeit niet' werd hier een veelvuldig gebruikte uitspraak sinds thuiskomst van chirokamp.)
Een pasbeurt in een pashokje zag ik echt niet zitten.
De rijen waren zo lang, dat de bordjes 'vanaf hier wacht u een half uur' geen overbodige luxe zouden zijn.
Dus beperkten we ons tot het passen van enkele bovenstuks.
Je moet al erg vol zijn van een kledingstuk om het ook te kopen,
want ook aan de kassa's wachtrijen (laat dit nu niet echt een nadeel zijn, als je met jonge meiden gaat winkelen :-)  !).
Uiteindelijk verlieten we de strijd met slechts drie stuks voor 2 meiden.
En de mama dan?
Ach geen probleem, ik nam veel in me op ... die winkelcentra lopen niet weg hé!


En nu komt mijn snelle bijdrage.
We kochten voor Lucia een 'cutie' rokje.
Lucia behoort tot het soort 'eeuwige twijfelaar',
maar we moedigden haar aan en ik beloofde haar er snel een rood truitje bij te maken.




Dat 'snel' een rekbaar begrip is bij de mama,
dat weet die jongste wel.
Maar dit keer verraste ik haar.
Terwijl zij een aflevering van één van de populairste talentenjachten aan het inhalen was,
produceerde ik haar een bijpassende sweater.



En hier werd ik dus geïnspireerd door Griet en deed ik een kopietje!
Mag toch hé?


We zijn supertevreden met het resultaat en ik kreeg al onmiddellijk een bestelling van Leonie :-)
Ik ben blij dat rood weer mag.
Tot enkele jaren geleden was ik ervan overtuigd dat rood altijd in de wintercollectie zat.
Toch dacht ik even dat die rode lap punto di roma (die ik vermoedelijk bij Mon Depot kocht) nog vele jaren zou liggen verstoffen onderaan de stapel.
Maar kijk, rood mag weer!
Dat leerde ik gisterennamiddag!!



Ik kan me al weer beginnen oppeppen voor een volgende strijd in de drukte ...
Winterschoenen dringen zich op.




Met z'n vier in het nieuw

We hadden hier met z'n vieren een goede reden om ons in het nieuw te steken.
In het nieuw voor 1 september ...
met een nieuwe pennenzak!
Elk van ons koos volgens eigen smaak het model en de stofjes en dat geeft een variatie die misschien toch niet helemaal samen zou geëtaleerd worden.


Kleine meisjes worden groot.


Leonie was na twee jaar uitgekeken op haar vorige pennenzak.
Ze koos een lap jeans met roze (nep)leder.
Kleine meisjes worden groot, want de pennenzak stak ze zo goed als alleen in elkaar.
Er lag nog een broche in de kast, die na het wassen niet meer op een shirt was geraakt ...
en nu een nieuwe thuis vond op haar pennenzak.


Matteo had het vooruitzicht op die 'grote stap' naar het secundair!


Geen last van keuzestress, hij vond meteen het ideale model op mijn pinterest-bord,
viste zijn favoriete kleuren uit de stapel lapjes die ik los trok van een paneel met stalen voor gordijnstoffen en ging aan de slag.


Papa werd even ingeschakeld om 'beugeltjes' te maken.
Die beugeltjes zorgen ervoor dat de pennenzak als een bakje blijft openstaan!




Leonie gaf hem nog een ananas, met de mededeling dat dit kan voor jongens.
Hij heeft het wel voor exotische ... dus ging hij meteen akkoord!


Zonder beugels ...


en met beugels!


Lucia koos voor een 'cutie' versie, eentje uit het ruime assortiment van deze Wanyama'kes.
Aangezien ze volledig in de 'oh zo CUTE' -fase zit!


Ik hielp haar met het appliceren. Leuk is dat!
Zelf hielp ze bij het 'assembleren' :-)



En toen was er nog de mama, wiens vorige pennenzak tot op de draad versleten was.
Ik beken, ik keek een beetje af van de oudste dochter.
Zij koos namelijk dit model!
Een goed idee vond ik, net zoals de kleurtjes die zij als favoriet uit de stapel staaltjes van de gordijnen haalde.
Ik wilde nu ook weer niet een echt 'achterdoenderke' zijn en bedacht zelf het driehoekje in écru.


Dat de pennenzakken niet op 1 september geblogd werden, is volledig de schuld van die mama.
Ze had niet meteen de gepaste rits ... en dan durft ze wel al eens ruim zijn in het schuiven met de tijd.
Maar kijk, vanaf morgen kan ik ook met mijn nieuwe pennenzak naar mijn 'toch nog wel nieuwe' leerlingen gaan blinken :-)


Ik ben niet alleen een 'achterdoenderke', maar af en toe een 'schooiertje'.
Het lintje aan de rits, zat rond de stof van Lotte Martens en aangezien ik de laatste hoogte kocht, vroeg ik of ik het lintje mocht hebben.